شخصیّت خدیجه‌‌‌(علیها‌السلام)

همان‌گونه كه می‌دانیم خانه و خانواده، محیط تربیت بوده و در رشد جسم و فكر و ساختار شخصیّتی انسان تأثیر می‌گذارد و آن را اصیل و باثبات و پایدار می‌سازد.

خاندان خدیجه‌‌‌(علیها‌السلام) ، از جانب پدر و مادر و اجداد پدری و مادری از اصیل‌ترین خانواده‌های «جزیرة العرب» و صاحب شرافت و سیادت بودند.

خدا خواست كه این بانوی بی‌همتای حرم نبوّت و مادرِ یازده اخترِ برج امامت و ولایت، در عقل و ادب و حكمت و بصیرت و معرفت، نابغه و ممتاز باشد.

قال رسول‌الله‌(ص) :

«اُمِرْتُ اَنْ اُبَشِّرَ خَدیجَةً بِبَیْتٍ مِنْ قَصَبٍ لا صَخَبٌ فیهِ وَلا نَصَبٌ»؛[1]

رسول خدا‌(ص) فرمود: «به من امر شد که خدیجه را به خانه‌ای بشارت دهم، خانه‌ای از طلا که در آن ناله و اندوه نیست».

فصل دوم: وفات جناب ابوطالب(ع)

یكی دیگر از اتّفاقات تاریخی كه در ماه مبارك رمضان به ‌وقوع پیوست، وفات حضرت ابوطالب است. بنابه قول شیخ مفید +[1] در هفتم ماه رمضان سال دهم بعثت، سه سال قبل از هجرت، ابوطالب یگانه حامی و كفیل پیامبر‌(ص) وفات نمود.

همان بزرگ‌مرد ارجمندی كه از اجتماع و همدستی قریش و نقشه‌ها و تهدیدات و قطع روابط و آزار و اذیّت ایشان بیم نداشت و تا زنده بود، با خلوص نیّت، از پیامبر اسلام‌(ص) حمایت كرد و به او گفت: