برحسب روایات متواتر، آنان را به امامت معرفی كرده و امّت را به رهبری ایشان بشارت داده است.[1]

فصل ششم: ولادت حضرت امام جواد(ع)

بنابه نقل شیخ مفید در مسارالشیعه[1] ولادت با سعادت حضرت امام محمّد تقی‌‌(علیه‌السلام) در پانزدهم ماه مبارك رمضان سال 195 هجری قمری اتّفاق افتاد.[2]

تفصیل ولادت آن حضرت و كرامات و معجزاتی كه از آن بزرگوار، هنگام تولّد ظاهر شد در كتب حدیث و تراجم ائمه‌‌(علیه‌السلام) بیان شده است.

فصل ششم:

ولادت امام جواد(ع)

مهم‌ترین شرایط صلح

1. معاویه باید به كتاب خدا و سنّت پیغمبر‌(ص) عمل نماید.

2. باید عموم مسلمانان از امنیّت برخوردار باشند و معاویه و دستگاه خلافت او، حقوق همه را محترم شمارند و با كینه و دشمنی با كسی رفتار نكنند.

3. معاویه نباید خود را امیرالمؤمنین بنامد.

4. در نزد معاویه اقامه شهود نشود.

7. سیاستِ اسلامیِ امام‌‌(علیه‌السلام)

پیروزی امام‌‌(علیه‌السلام) بر معاویه در صورتی امكان‌پذیر بود كه آن حضرت، روش شرعی امامت را ـ كه روشی خداپسند بود ـ ترك كند و مكر و خدعه را سرلوحه برنامه‌های خود قرار دهد و تجاوز، جور و ستم و دروغ و خیانت را در امور خود داخل نماید.

6. برخورد با سیاستِ مکر و حیله

همكاری سیاستمداران حیله‌گر و ناپاكی مانند «مغیرة بن شعبه» و «عمرو عاص» با معاویه، با آن‌همه سوابق مكر و خدعه‌ای که داشت از جنبة سیاسی و شیطنت‌های ابلیسی، بسیار خطرناك بود.[1]

روشی كه امام‌‌(علیه‌السلام) اتّخاذ كرد، حاذقانه‌ترین روشی بود كه متفكّری نابغه و بی‌نظیر، در این‌گونه مواقع اتّخاذ می‌نماید.

امام‌‌(علیه‌السلام) با پذیرش صلح به نتایج مهم زیر دست یافت:

5. فریب مردم توسّط معاویه

چنان‌كه از تواریخ معلوم می‌شود، این خطر كاملاً در بین بوده كه به طمع پول و رشوه معاویه، آن حضرت را به شهادت برسانند و یا دستگیر كنند و به دشمن تحویل دهند.

در این موقعیّت هیچ‌گونه اطمینانی به مردم نبود و اگر امام‌‌‌(علیه‌السلام) ، صلح نمی‌كرد، آن دنیاپرستان او را در وضع خطرناك‌تری قرار می‌دادند و برای نزدیكی به معاویه و گرفتن جایزه‌های او مسابقه برقرار می‌كردند و دین و وجدان خود را به دنیا می‌فروختند.

4. خطر سقوط اسلام و كشورهای اسلامی

به‌فرض اگر جنگ ادامه می‌یافت و اصحاب امام نیز پایداری می‌كردند، در آن صورت نیز فاصله بین پیروزی اصحاب‌حق بر اهل‌باطل زیاد بود و با ادامه آن محاربات و درگیری‌ها، كشورهای اسلامی در خطر سقوط قرار می‌گرفت و زحمات پیغمبر‌(ص)  و امیرالمؤمنین‌‌(علیه‌السلام) به‌هدر می‌رفت؛ زیرا نفوذ معاویه زیاد شده بود. آن حضرت دراین‌باره فرمود:

3. اوج انحطاط اخلاقی مردم

انحطاط اخلاقی در آن زمان به ‌حدّی رسیده بود كه تقریباً از هیچ‌كس انتظار نمی‌رفت برای حق، مردانه فداكاری و جان‌نثاری نماید.

آنان مردمی بودند كه حقّ مرد فداكار و دادگری چون علی‌‌(علیه‌السلام) را نشناختند و ایشان را آن‌همه رنج دادند.

2. ضعف و تفرقه در سپاه امام حسن‌‌(علیه‌السلام)