فضایل امام‌‌‌(علیه‌السلام)

شیعه و اهل‌سنّت، به‌اتّفاق براین‌عقیده‌اند كه آن حضرت، یكی از اصحاب «كساء» است؛ كه آیه «تطهیر»، در شأن آنان نازل شد. و طبق حدیث متواتر «ثقلین»، عدل قرآن، و نیز یكی از چهار نفری است كه پیغمبر‌(ص) او را برای مباهله با نصارای «نجران»، حاضر فرمود.[1] پیغمبر‌(ص)  او را دوست می‌داشت و می‌فرمود: «این پسرم آقا است».[2]

القاب و كنیه امام‌‌(علیه‌السلام)

از جمله القاب آن حضرت عبارت است از: سیّد، مجتبی، سبط، ولیّ، طیّب، زكیّ و تقیّ و پیغمبر‌(ص) ، آن حضرت را به «أبی‌محمّد»، مكنّی فرمود.[1]

ولادت امام حسن مجتبی‌‌‌(علیه‌السلام)

فصل پنجم:

ولادت و زندگانی امام حسن مجتبی(ع)

عقد اخوّت بین پیامبر و علی‌(علیهما السلام)

علاوه‌بر علمای شیعه، محدّثان مشهور و مورّخان معروف و نویسندگان كتب سیره اهل‌سنّت، مانند حلبی، زینی دحلان و ابن هشام، حدیث اخوّت را روایت كرده‌اند.

موضوع مهمّ و جالب

موضوعی كه در این صحنه‌های مودّت‌ساز و محبّت‌آفرین، جالب و بااهمّیّت بود، انتخاب حضرت علی‌‌(علیه‌السلام) توسّط پیامبر‌(ص) به برادری خود بود.

پیامبر‌(ص) همه را باهم برادر كرد و به گفته بسیاری از مورّخان و محدّثان، افرادی را كه هم‌طراز و هم‌رتبه بودند، برادر قرار داد.

تكرار عقد اخوّت

چنان‌که از کتب تاریخ و حدیث استفاده می‌شود عقد اخوّت چندین بار صورت گرفت:

1. یک مرتبه بین مهاجرین چنان‌که در بحارالانوار، از ابن‌عمر روایت شده است.[1]

2. در مدینه طیبه بین مهاجر و انصار، در ابتدای ورود به مدینه، چنان‌که در بحارالانوار و سیره ابن‌هشام و کتاب‌های دیگر نقل شده است.[2]

عقد اخوّت بین اصحاب پیامبر‌‌(ص)

پیامبر اكرم‌(ص) از آغاز دعوت، به مسئله اخوّت دینی عنایت و توجّه تمام داشت و آن را از اركان مهم و پایه‌های استوارِ اجتماعِ زندة مسلمانان می‌دانست و به‌وسیله آن، كینه‌ها و دشمنی‌های دیرینه اقوام و قبایل مختلف را از بین برد.