یكی‌بودن قرآن مسلمانان

س. ابوبکر با مرتدین جنگید و گفت: اگر از دادن زانوبند شترى که در زمان پیامبرŒ آن را به ایشان مى‌دادند ابا ورزند، با آنها خواهم جنگید.

امّا شیعه مى‌گویند على از ترس اینکه مردم مرتد مى‌شوند قرآنى را که پیامبرŒ به او املا کرده بود و او آن را نوشته بود بیرون نیاورد! درحالى‌که او خلیفه بود و طبق ادّعاى شیعه از سوى خدا کمک مى‌شد؟ اما باوجوداین از ترس اینکه مردم مرتد می‌شوند قرآن را بیرون‌ نمی‌آورد و راضی می‌شود که مردم در گمراهی بمانند؟

زیاده و نقیصه در قرآن از منظر فریقین

 س. بعضی از شیعه که فرقه‌ای منتسب به اهل‌بیت هستند ادّعا مى‌کنند که قرآن تحریف شده است. در رأس این گروه، نورى طبرسى مؤلف کتاب مستدرک است كه کتابى تألیف کرده به نام فصل الخطاب فی اثبات تحریف کتاب رب الأرباب.

او در این کتاب درباره تحریف قرآن مى‌گوید: «از دلایل تحریف‌شدن قرآن این است که در بعضى بندها و پاراگراف‌ها تا حدّ اعجاز فصیح و شیواست و بعضى دیگر از جملات و پاراگراف‌هاى آن سخیف و بى‌معنا هستند».

1. کتاب‌نامه
2.     قرآن کریم.
3.     نهج‌البلاغه، الامام علی بن ابی‌طالب‌‌(علیه‌السلام) ، الشریف‌الرضی، تحقیق و شرح محمد عبده، بیروت، دارالمعرفة، 1412ق.
4.     الاتحاف بحب‌الاشراف، شبراوى، عبدالله بن محمد، تحقیق سامى غریرى، ‌دارالکتاب اسلامى، 1423ق.
5.     الاحتجاج، طبرسی، احمد بن علی (م. 560ق.)، تحقیق سید محمدباقر موسوی خرسان، النجف‌الاشرف، دارالنعمان، 1386ق.
6.     الاختصاص، مفید، محمد بن محمد (م. 413ق.)، تحقیق علی‌اکبر غفاری، قم، نشر اسلامی، 1414ق.

یادی از آیت‌الله بروجردی (ره)

روزی از روزها كه طبق معمول به محضر استاد بزرگ آیت‌الله

العظمی آقای بروجردی(ره) مشرّف شدم، درحالی‌كه از آن سرچشمه علم استفاده می‌كردم، آن استاد بزرگوار نامه‌ای را كه همان روز به ایشان رسیده بود، به من مرحمت كردند. نامه را گرفتم و مطالعه نمودم. آنچه از نامه در خاطرم باقی مانده است، به‌طورخلاصه به این مضمون بود:[1]

سند افتخار بشریّت و زنده‌ترین برنامه زمامداری

یكی از اسناد مهمّ افتخار جامعة اسلام مخصوصاً تشیّع، عهدنامة امیرمؤمنان‌‌(علیه‌السلام) به مالك اشتر است[1] كه پس از قریب به هزار و چهارصد سال، همچنان معتبرترین اعلامیّه حقوق بشر است.

جملات و عبارات این عهدنامه، در هر یك از قسمت‌های مختلف مملكت‌داری و توجّه ‌به حقوق جامعه و حفظ جنبه‌های مختلف، ارزنده و جالب و اعجازآمیز است.

مدح و ثنای بی‌مورد

یكی از اصحاب، در مدح و ثنای آن حضرت بسیار سخن گفت مولا آن را از او نپذیرفت و به او و دیگران تذكّر داد كه برنامه حكومتی او، برنامه‌هایی كه اسلام آن را میرانده است، نیست و از این مدح‌ها و سپاس‌ها، ناراحت است و دوست ندارد از كسی این ثناخوانی‌ها را بشنود؛ زیرا خداوند در حمد و سپاس و نیایش و عظمت و كبریا، از هركس سزاوارتر است.

آری، این ثناخوانی‌های رودررو، در حضور زمامداران، ادوار «اَكاسِرِه» و «قیاصِره» را كه اسلام پشت‌سر گذارده، تجدید می‌كند.