مسأله 2540. اگر زن و شوهر یكدیگر را نخواهند، و زن مالی به مرد بدهد كه او را طلاق دهد، آن طلاق را مبارات گویند.

مسأله 2541. اگر شوهر بخواهد صیغه مبارات را بخواند، چنان‌چه مثلاً اسم زن فاطمه باشد، باید بگوید:

بارَأْتُ زَوْجَتِی فَاطِمَةَ عَلى مَا بَذَلَتْ مَهْرِها فَهِیَ طالِقَ »

مبارات كردم زنم فاطمه را در مقابل آنچه بذل كرده او، پس او رهاست.

و اگر دیگری را وكیل كند، وكیل باید بگوید:

بارَأْتُ زَوْجَةَ مُوَكِّلِی فَاطِمَةَ عَلی مَا بَذَلَتْ فَهِیَ طالِق

مسأله 2537. طلاق زنی را كه به شوهرش مایل نیست، و مهر یا مال دیگر خود را به او می‎بخشد كه طلاقش دهد، طلاق خلع می‌گویند.

مسأله 2538. اگر خود شوهر بخواهد صیغه طلاق را بخواند، چنان‌چه اسم زن مثلاً فاطمه باشد، پس از بذل می‎گوید:

زَوْجَتِی فَاطِمَةُ خالَعْتُها عَلی ما بَذَلَتْ هی طَالِق

زنم فاطمه را در مقابل چیزی كه بذل نموده طلاق خلع دادم
او رها است

مسأله 2531. طلاق بائن آن است كه بعد از طلاق، مرد حق ندارد به زن خود رجوع كند، یعنی نمی‎تواند بدون عقد او را به زنی قبول نماید، و آن بر پنج قسم است:

اول ـ طلاق زنی كه نه سالش تمام نشده باشد.

دوم ـ طلاق زنی كه یائسه باشد.

سوم ـ طلاق زنی كه شوهرش بعد از عقد با او نزدیكی نكرده باشد.

چهارم ـ طلاق سوم زنی كه او را سه دفعه طلاق داده‎اند.

مسأله 2526. زنی كه شوهرش مرده اگر آبستن نباشد، باید چهار ماه و ده روز عدّه نگهدارد، یعنی از شوهر كردن خودداری نماید، اگر چه یائسه یا متعه باشد، یا شوهرش با او نزدیكی نكرده باشد؛ و اگر آبستن باشد، باید تا موقع وضع حمل عدّه نگهدارد، ولی اگر پیش از گذشتن چهار ماه و ده روز، بچه‎اش به دنیا بیاید، باید تا چهار ماه و ده روز پس از مرگ شوهرش صبر كند، و این عدّه را عدّه وفات می‎گویند.

مسأله 2527. زنی كه در عدّه وفات می‎باشد، حرام است لباس الوان بپوشد و سرمه بكشد، و هم‌چنین كارهای دیگری كه زینت حساب شود، بر او حرام می‎باشد.

مسأله 2498. مستحب است از زن جلوگیری كرد كه هر بچه‎ای را شیر ندهد، زیرا ممكن است فراموش شود كه به چه كسانی شیر داده، و بعداً دو نفر محرم با یكدیگر ازدواج نمایند.

مسأله 2499. كسانی كه به واسطه شیر خوردن، خویشی پیدا می‎كنند، مستحب است یكدیگر را احترام نمایند، ولی از یكدیگر ارث نمی‎برند، و حقوق خویشی كه انسان با خویشان خود دارد، برای آنان نیست.

مسأله 2500. در صورتی كه ممكن باشد، مستحب است بچه را دو سال تمام شیر بدهند.

مسأله 2496. برای شیر دادن بچه بهتر از هر كس مادر اوست، و سزاوار است كه مادر برای شیردادن از شوهر خود مزد نگیرد، و خوب است كه شوهر مزد بدهد، و اگر مادر بخواهد بیشتر از دایه مزد بگیرد، شوهر می‎تواند بچه را از او گرفته و به دایه بدهد.

مسأله 2497. مستحب است دایه‎ای كه برای طفل می‎گیرند، دوازده امامی، و دارای عقل و عفت و صورت نیكو باشد، و مكروه است كم عقل یا غیر دوازده امامی یا بد صورت، یا بدخلق، یا زنازاده باشد، و نیز مكروه است دایه‌ای بگیرند كه شیرش از بچه‎ای است كه از زنا به دنیا آمده باشد.

مسأله 2483. شیر دادنی كه علت محرم‌شدن است هشت شرط دارد:

اول ـ بچه، شیر زن زنده را بخورد. پس اگر از پستان زنی كه مرده است شیر بخورد فایده ندارد.

دوم ـ شیر آن زن از حرام نباشد. پس اگر شیر بچه‎ای را كه از زنا به دنیا آمده به بچه دیگر بدهند، به واسطه آن شیر، بچه به كسی محرم نمی‎شود.

سوم ـ بچه شیر را از پستان بمكد. پس اگر شیر را در گلوی او بریزند نتیجه ندارد.

چهارم ـ شیر، خالص باشد و با چیز دیگری مخلوط نباشد.