مسأله1117. اگر عمداً ترتیب نماز را به هم بزند و جزئی را كه ركن نیست جلوتر به جا آورد، مثلاً سوره را پیش از حمد بخواند، احتیاط واجب آن است كه بعد از حمد، سوره را دوباره بخواند و نماز را تمام كند، و اعاده نماید؛ ولی اگر به همان سوره كه پیش از حمد خوانده اكتفا كند، یا آن كه جزئی را كه ركن است به غیر ترتیب به جا آورد، و یا یك سجده را پیش از ركوع به جا آورد، نماز باطل می‎شود.

مسأله1118. اگر ركنی از نماز را فراموش كند و ركن بعد از آن را به جا آورد، مثلاً پیش از آن كه ركوع كند، دو سجده نماید، نماز باطل است.

مسأله1114. بعد از تشهد ركعت آخر نماز، مستحب است در حالی كه نشسته و بدن آرام است بگوید:

اَلسَّلامُ عَلَیْكَ أیُّهَا النَّبِیُّ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَكَاتُهُ

و بعد از آن، واجب است بگوید:

اَلسَّلامُ عَلَیْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللهِ وَ بَرَكَاتُهُ

یا بگوید:

اَلسَّلامُ عَلَیْنَا وَ عَلی عِبَادِ اللهِ الصّالِحِینَ

مسأله1109. در ركعت دوم تمام نمازهای واجب، و ركعت سوم نماز مغرب، و ركعت چهارم نماز ظهر و عصر و عشا، باید انسان بعد از سجده دوم بنشیند، و در حال آرام‌بودن بدن، تشهد بخواند، یعنی بگوید:

اَشْهَدُ اَنْ لَا اِلَهَ إلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَرِیكَ لَهُ وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلی مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد

و كمتر از این كفایت نمی‎كند، و احتیاط واجب آن است كه به همین ترتیب بگوید.

مسأله1102. در هر یك از چهار سوره الم تنزیل «32»، و حم سجده «41» و النجم «53»، و اقرأ «96»، یك آیه سجده است، كه اگر انسان بخواند یا استماع كند، بعد از تمام‌شدن آیه باید فوراً سجده كند، و اگر فراموش كرد، هر وقت یادش آمد باید سجده نماید، و فرقی نیست در استماع، بین این‌كه از خود گوینده بشنود، یا به وسیله بلندگو و رادیو بشنود، و هم‌چنین است حكم در سماع بنابر احتیاط.

مسأله1103. اگر انسان، موقعی كه آیه سجده را می‎خواند، از دیگری هم بشنود، بنابر احتیاط واجب، باید دو سجده نماید.

مسأله1100. در سجده، چند چیز مستحب است:

1. كسی كه ایستاده نماز می‎خواند، بعد از آن كه سر از ركوع برداشت، و كاملاً ایستاد، و كسی كه نشسته نماز می‎خواند، بعد از آن‌كه كاملاً نشست، برای رفتن به سجده تكبیر بگوید.

2. موقعی كه می‎خواهد به سجده برود، مرد، اول دست‎ها را، و زن، اول زانوها را به زمین بگذارد.

3. بینی را به مهر یا چیزی كه سجده بر آن صحیح است، بگذارد.

4. در حال سجده، انگشتان دست را به هم بچسباند و برابر گوش بگذارد، به طوری كه سر آن‌ها رو به قبله باشد.

مسأله1085. باید بر زمین و چیزهای غیر خوراكی كه از زمین می‎روید، مانند چوب و برگ درخت سجده كرد، و سجده بر چیزهای خوراكی و پوشاكی و معدنی، مانند عقیق صحیح نیست.

مسأله1086. احتیاط واجب آن است كه بر برگ مو سجده نكنند.

مسأله1087. سجده بر چیزهایی كه از زمین می‎روید، و خوراك حیوان است، مثل علف و كاه صحیح است.

مسأله1088. سجده بر گل‎هایی كه خوراكی نیستند، صحیح است، ولی سجده بر دواهای خوراكی كه از زمین می‎روید، مانند گل بنفشه و گل گاو زبان صحیح نیست.

مسأله1054. نمازگزار باید در هر ركعت از نمازهای واجب و مستحب، بعد از ركوع، دو سجده كند، و سجده آن است كه پیشانی و كف دو دست و سر دو زانو و سر دو انگشت بزرگ پا را بر زمین بگذارد.

مسأله1055. دو سجده از یك ركعت با هم ركن است، كه اگر كسی در نماز واجب عمداً یا از روی فراموشی هر دو را ترك كند یا دو سجده اضافه نماید، نمازش باطل است.

مسأله1056. اگر عمداً یك سجده كم یا زیاد كند، نمازش باطل می‎شود، و اگر سهواً یك سجده كم كند، حكم آن بعداً در مسائل 1260 تا1271 گفته خواهد شد.

مسأله1031. در هر ركعت بعد از قرائت باید به اندازه‎ای خم شود كه بتواند دست را به زانو بگذارد، و این عمل را ركوع می‎گویند.

مسأله1032. اگر به اندازه ركوع خم شود ولی دست‎ها را به زانو نگذارد، اشكال ندارد، اگر چه احتیاط مستحب این است كه دست‎ها را به زانو بگذارد.

مسأله1033. هر گاه ركوع را به طور غیر معمول به جا آورد، مثلاً به چپ یا راست خم شود، اگر چه دست‎های او به زانو برسد، صحیح نیست.

مسأله987. در ركعت اول و دوم نمازهای واجب یومیه، انسان باید اول حمد و بعد از آن یك سوره تمام بخواند، و دو سوره والضحی و الم نشرح، و هم‌چنین دو سوره فیل و ایلاف در نماز یك سوره حساب می‎شود.

مسأله988. اگر وقت نماز تنگ باشد، یا انسان ناچار شود كه سوره را نخواند، مثلاً بترسد كه اگر سوره را بخواند، دزد یا درنده یا چیز دیگری به او صدمه بزند، نباید سوره را بخواند.

مسأله967. قیام در موقع گفتن تكبیرة الاحرام و قیام پیش از ركوع -كه آن را قیام متصل به ركوع می‎گویند- ركن است، ولی قیام در موقع خواندن حمد و سوره و قیام بعد از ركوع ركن نیست، و اگر كسی آن را از روی فراموشی ترك كند، نمازش صحیح است.

مسأله968. واجب است پیش از گفتن تكبیر و بعد از آن مقداری بایستد تا یقین كند كه در حال ایستادن تكبیر گفته است.