شجاعت، یكی از فضایل برجسته امامحسین(علیهالسلام) میباشد. شجاعت این قهرمان تاریخ، حالتی است نفسانی و روحی كه حدّ وسط بین تهوّر و جبن است، هركس واجد آن باشد دارای ضبط نفس خاصی است و عوامل ترس، جبن، كندی، سستی و فتور، و اسباب تندی، بیباكی، گستاخی و جسارت بر چنین شخصی مسلّط نمیشود. این صفت اگر زورِ بازو، قدرت جسمی و هر قوّه و قدرت دیگر را رهبری كند، آن قدرت، مظهر شجاعت خواهد شد در غیر این صورت سبب سرزنش و ملامت میگردد.
وقتی سپاهیان ستمپیشه و سنگدل كوفه بدن مطهّر ایشان را عریان بر خاك افكندند، بر شانه مباركش نشان از برداشتن بار دیدند، از علّت آن جویا شدند، حضرت سجاد(علیهالسلام) فرمود: «اثر انبانهایی است كه در مدینه به دوش مبارك بر میگرفت و به خانههای فقرا، ایتام و بیوهزنان میبرد».[1]
بهترین نشانه زهد كامل و خوارشمردن دنیا، همان فداكاری و گذشت سیّدالشهدا(علیهالسلام) از جان خود، جوانان، برادران، اصحاب و یاران و تندادن به آنهمه مصیبت و بلا بود.
