مصیبت ششم

مصیبت پنجم

امام‌حسین‌(علیه‌السلام) تا آن دم آخر، صابر و راضی به قضای الهی بود و منسوب به آن ‌جناب است که به درگاه الهی عرض می‌کرد:

مصیبت چهارم

وقتی که امام‌حسین(ع)، پسر ناکام خود را دید که با بدن پاره‌پاره و فرق شکافته و لب‌های خشکیده در میان خاک و خون افتاده و مشغول جان‌دادن است، بی‌اختیار چنان صیحه برکشید و فریادی برآورد که دوست و دشمن به حال او گریستند.

مصیبت سوم

صدیقة صغری فرمود:

مصیبت دوم

همه شنیده و می‌دانید که در روز عاشورا، چند تن را سنگ‌باران کردند. یکی قاسم‌‌ بن ‌الحسن‘ است که بدن لطیف و نازکش را سنگ‌باران کردند، و هدف تیر و تیغ و سنگ ساختند، و بر بی‌کسی و غریبی و کوچکی و تشنگی و یتیمی او ترحّم ننمودند.

مصیبت اول

آن‌وقتی که هر دو دست مبارک ابی‌الفضل العباس قطع شده بود و تیر کین بر دیده حقّ‌بینش نشسته و بدن اطهرش مانند خانه زنبور از کثرت زخم سنان و تیر، سوراخ‌سوراخ گشته و آبی که برای اطفال حمل می‌نمود بر زمین ریخته بود: آیِساً مِنَ الحَیَاةِ وَقَرِیباً إِلَى الْمَمَاةِ بود که ملعونی با عمودی از آهن رسید.

مصیبت‌های عاشورایی

(از مرحوم حضرت آیت‌اللّه آخوند ملا محمدجواد صافی گلپایگانی‌(قدس سره)

روز عاشورا

باز صبح روز عاشورا رسید
باز شد بر روی خلق از خاص و عام
مكتب تسلیم و تفویض و رضا
مكتب قرب و عروج و ارتقا
روز عاشورا بُوَد روز خدا
روز احمد، روز زهرا و علی است
روز عبّاس و علیّ اكبر است
جلوه‌اش هر دم بود در ازدیاد
نور آن هرگز نخواهد شد خموش
پرچم دین ز آن بود در اهتزاز
شور و شوق شیعیان از كربلاست
شیعه یعنی شوق، یعنی انتظار
شیعه حزب‌الله و قوم رستگار
ملّت توحید و ایمان متین

خطاب به مردم كوفه

خاكتان بر سر كه فرزند پیمبر كشته‌اید
نور چشم حضرت زهرا و حیدر كشته‌اید
شخص ایمان، روح قرآن، سرور آزادگان
خامس آل عبا محبوب داور كشته‌اید
دین و وجدان و شرف، انصاف و رحم و معرفت
پاسدار پرچم الله اكبر كشته‌اید
دُرّ دریای ولایت، شمس تابان كمال
حامی مستضعف و محروم و مضطرّ كشته‌اید
ای گروه بی‌حمیّت مردم پیمان‌شكن
نور حقّ كز آن جهان می‌بُد منوّر كشته‌اید