مسأله1202. اگر در شماره ركعت‎های نماز مستحبی شك كند، چنان‌چه طرف بیشتر شك، نماز را باطل می‌كند، باید بنا را بر كمتر بگذارد، مثلاً اگر در نافله صبح شك كند كه دو ركعت خوانده یا سه ركعت، باید بنا بگذارد كه دو ركعت خوانده است، و اگر طرف بیشتر شك نماز را باطل نمی‎كند، مثلاً شك كند كه دو ركعت خوانده یا یك ركعت، به هر طرف شك عمل كند، نمازش صحیح است.

مسأله1201. اگر امام جماعت در شماره ركعت‎های نماز شك كند، مثلاً شك كند كه سه ركعت خوانده یا چهار ركعت، چنان‌چه مأموم یقین یا گمان داشته باشد كه چهار ركعت خوانده و به امام بفهماند كه چهار ركعت خوانده است، امام باید نماز را تمام كند، و خواندن نماز احتیاط لازم نیست، و نیز اگر امام یقین یا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده، و مأموم در شماره ركعت‎های نماز شك كند، باید به شك خود اعتنا ننماید.

مسأله1193.  كثیر ‎الشك كسی است كه عرفاً بگویند زیاد شك می‎كند، و بعید نیست كسی هم كه نتواند سه نماز پشت سر هم بدون شك بخواند، كثیر‎الشك باشد، كه باید به شك خود اعتنا نكند.

مسأله1194. هر گاه كثیرالشك در به جا آوردن چیزی شك كند، باید بنا بگذارد كه آن را به جا آورده، مگر این كه اگر آن را به جا آورده باشد نمازباطل باشد كه در این صورت، باید بنا بگذارد كه آن را انجام نداده، مثلاً اگر شك كند كه یك ركوع كرده یا بیشتر، چون با زیاد شدن ركوع نماز باطل است، باید بنا بگذارد كه بیشتر از یك ركوع نكرده است.

مسأله1189. اگر بعد از گذشتن وقت نماز، شك كند كه نماز خوانده یا نه، یا گمان كند كه نخوانده، خواندن آن لازم نیست، ولی اگر پیش از گذشتن وقت، شك كند كه نماز خوانده یا نه، اگر چه گمان كند كه خوانده، باید آن را به جا آورد.

مسأله1190. اگر بعد از گذشتن وقت شك كند كه نماز را درست خوانده یا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله1191. اگر بعد از گذشتن وقت نماز ظهر و عصر بداند چهار ركعت نماز خوانده، ولی نداند به نیت ظهر خوانده یا به نیت عصر، باید چهار ركعت نماز قضا به نیت نمازی كه بر او واجب است بخواند.

مسأله1188. اگر بعد از سلام نماز، شك كند كه نمازش صحیح بوده یا نه، مثلاً شك كند ركوع كرده یا نه، یا بعد از سلام نماز چهار ركعتی شك كند كه چهار ركعت خوانده یا پنج ركعت، به شك خود اعتنا نكند، ولی اگر هر دو طرف شك او باطل باشد، مثلاً بعد از سلام نماز چهار ركعتی، شك كند كه سه ركعت خوانده یا پنج ركعت، نماز باطل است.

مسأله1177. اگر در بین نماز، شك كند كه یكی از كارهای واجب آن را انجام داده یا نه، مثلاً شك كند كه حمد خوانده یا نه، چنان‌چه مشغول كاری كه بعد از آن است نشده، باید آنچه را كه در انجام آن شك كرده به جا آورد، و اگر مشغول كاری كه بعد از آن است شده، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله1178. اگر در بین خواندن آیه‎ای شك كند كه آیه پیش را خوانده یا نه، یا وقتی آخر آیه را می‎خواند شك كند كه اول آن را خوانده یا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله1176. شك‎هایی كه نباید به آن‌ها اعتنا كرد، از این قرار است:

اول ـ شك در چیزی كه محل به جا آوردن آن گذشته است، مثل آن كه در ركوع شك كند كه حمد را خوانده یا نه.

دوم ـ شك بعد از سلام نماز.

سوم ـ شك بعد از گذشتن وقت نماز.

چهارم ـ شك كثیر الشك، یعنی كسی كه زیاد شك می‎كند.

پنجم ـ شك امام و مأموم به تفصیلی كه ذكر خواهد شد.

ششم ـ شك در نماز مستحبی.