مسأله1100. در سجده، چند چیز مستحب است:

1. كسی كه ایستاده نماز می‎خواند، بعد از آن كه سر از ركوع برداشت، و كاملاً ایستاد، و كسی كه نشسته نماز می‎خواند، بعد از آن‌كه كاملاً نشست، برای رفتن به سجده تكبیر بگوید.

2. موقعی كه می‎خواهد به سجده برود، مرد، اول دست‎ها را، و زن، اول زانوها را به زمین بگذارد.

3. بینی را به مهر یا چیزی كه سجده بر آن صحیح است، بگذارد.

4. در حال سجده، انگشتان دست را به هم بچسباند و برابر گوش بگذارد، به طوری كه سر آن‌ها رو به قبله باشد.

مسأله1085. باید بر زمین و چیزهای غیر خوراكی كه از زمین می‎روید، مانند چوب و برگ درخت سجده كرد، و سجده بر چیزهای خوراكی و پوشاكی و معدنی، مانند عقیق صحیح نیست.

مسأله1086. احتیاط واجب آن است كه بر برگ مو سجده نكنند.

مسأله1087. سجده بر چیزهایی كه از زمین می‎روید، و خوراك حیوان است، مثل علف و كاه صحیح است.

مسأله1088. سجده بر گل‎هایی كه خوراكی نیستند، صحیح است، ولی سجده بر دواهای خوراكی كه از زمین می‎روید، مانند گل بنفشه و گل گاو زبان صحیح نیست.

مسأله1054. نمازگزار باید در هر ركعت از نمازهای واجب و مستحب، بعد از ركوع، دو سجده كند، و سجده آن است كه پیشانی و كف دو دست و سر دو زانو و سر دو انگشت بزرگ پا را بر زمین بگذارد.

مسأله1055. دو سجده از یك ركعت با هم ركن است، كه اگر كسی در نماز واجب عمداً یا از روی فراموشی هر دو را ترك كند یا دو سجده اضافه نماید، نمازش باطل است.

مسأله1056. اگر عمداً یك سجده كم یا زیاد كند، نمازش باطل می‎شود، و اگر سهواً یك سجده كم كند، حكم آن بعداً در مسائل 1260 تا1271 گفته خواهد شد.

مسأله1031. در هر ركعت بعد از قرائت باید به اندازه‎ای خم شود كه بتواند دست را به زانو بگذارد، و این عمل را ركوع می‎گویند.

مسأله1032. اگر به اندازه ركوع خم شود ولی دست‎ها را به زانو نگذارد، اشكال ندارد، اگر چه احتیاط مستحب این است كه دست‎ها را به زانو بگذارد.

مسأله1033. هر گاه ركوع را به طور غیر معمول به جا آورد، مثلاً به چپ یا راست خم شود، اگر چه دست‎های او به زانو برسد، صحیح نیست.

مسأله987. در ركعت اول و دوم نمازهای واجب یومیه، انسان باید اول حمد و بعد از آن یك سوره تمام بخواند، و دو سوره والضحی و الم نشرح، و هم‌چنین دو سوره فیل و ایلاف در نماز یك سوره حساب می‎شود.

مسأله988. اگر وقت نماز تنگ باشد، یا انسان ناچار شود كه سوره را نخواند، مثلاً بترسد كه اگر سوره را بخواند، دزد یا درنده یا چیز دیگری به او صدمه بزند، نباید سوره را بخواند.

مسأله967. قیام در موقع گفتن تكبیرة الاحرام و قیام پیش از ركوع -كه آن را قیام متصل به ركوع می‎گویند- ركن است، ولی قیام در موقع خواندن حمد و سوره و قیام بعد از ركوع ركن نیست، و اگر كسی آن را از روی فراموشی ترك كند، نمازش صحیح است.

مسأله968. واجب است پیش از گفتن تكبیر و بعد از آن مقداری بایستد تا یقین كند كه در حال ایستادن تكبیر گفته است.

مسأله957. گفتن «اللهُ أكْبَر» در اول هر نماز واجب و ركن است، و باید حروف «الله» و حروف «أكْبَر» و دو كلمه « الله» و «أكْبَر» را پشت سر هم بگوید، و نیز باید این دو كلمه به عربی صحیح گفته شود، و اگر به عربی غلط بگوید، یا مثلاً ترجمه آن را به فارسی بگوید، صحیح نیست.

مسأله958. احتیاط واجب آن است كه تكبیرة الاحرام نماز را به چیزی كه پیش از آن می‎خواند، مثلاً به اقامه یا به دعایی كه پیش از تكبیر می‎خواند نچسباند.

مسأله952. انسان باید نماز را به نیت قربت، یعنی برای انجام فرمان خداوند عالم به جا آورد و لازم نیست نیت را از قلب خود بگذراند یا مثلاً به زبان بگوید كه چهار ركعت نماز ظهر می‎خوانم قربةً إلی الله، بلكه در نماز احتیاط، احتیاط لازم نگفتن به زبان است.

مسأله953. اگر در نماز ظهر یا نماز عصر نیت كند كه چهار ركعت نماز می‎خوانم، و معین نكند ظهر است یا عصر، نماز او باطل است، و نیز كسی كه مثلاً قضای نماز ظهر بر او واجب است، اگر در وقت نماز ظهر بخواهد آن نماز قضا یا نماز ظهر را بخواند، باید نمازی را كه می‎خواند، در نیت معین كند.

واجبات نماز یازده چیز است:

اول ـ نیت.

دوم ـ قیام، یعنی ایستادن.

سوم ـ تكبیرة الاحرام، یعنی گفتن اللهُ أَكْبَر در اول نماز.

چهارم ـ ركوع.

پنجم ـ سجود.

ششم ـ قرائت.

هفتم ـ ذكر.

هشتم ـ تشهد.

نهم ـ سلام.

دهم ـ ترتیب.

یازدهم ـ موالات، یعنی پی‎درپی‌بودن اجزاء نماز.

اللهُ أكْبَرُ

خدای تعالی بزرگتر از آن است كه او را وصف كنند.

أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلَّا الله

شهادت می‎دهم كه نیست خدایی جز خدای یكتا و بی‎همتا.

أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسوُلُ الله

شهادت می‎دهم كه حضرت محمد بن عبدالله صلی الله علیه و آله پیغمبر و فرستاده خداست.

أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیّاً أمِیرَ المُؤمِنینَ وَلِىُّ الله