نهمین فرزند

سلمان می‌گوید: بر پیغمبر‏‌(ص)  وارد شدم درحالی‌كه حسین بر زانوی مرحمت او بود. پیغمبر به او روی می‏كرد و دهان او را می‏بوسید و

می‏فرمود: «تو آقا، پسر آقا و پدر آقایانی! تو امام، پسر امام و پدر امامانی! تو حجّت، پسر حجّت و پدر حجّت‌های نه‌گانه‏ای كه از صُلب تو هستند و نهمین ایشان قائم آنها است».^[1]

فصل نهم
از نسل حسین(علیه‌السلام)

حذیفه از پیغمبر‏‌(ص) روایت كرده كه فرمود:

عرض كرد: آری! غیر از تو كسی را نمی‏شناسم كه پسر پیغمبر باشد، و یاری و نصرت تو بر این امّت واجب است آن‌چنان كه روزه و زكات واجب است كه یكی از این دو بدون دیگری پذیرفته نشود.

فصل هفتم
كیست او را یاری كند؟

وجوب یاری امام‌حسین‌(علیه‌السلام) از احادیث بسیاری درك می‌شود. اگر سران مسلمانان، كه حكومت یزید را شرعی نمی‏دانستند؛ مانند ابن‌زبیر، ابن‌عمر و دیگران، امام‌حسین‌(علیه‌السلام) را یاری كرده بودند تاریخ اسلام غیر از این بود كه اكنون هست و اعتراض بزرگی كه بر آن مردم وارد است، همین می‌باشد.

پیامبر‌(ص) فرمود:

فصل چهارم
شرط دوستی پیامبر(ص)

احادیث در وجوب دوستی و مودّت حسین‌(علیه‌السلام) متواتر است. ازجملة این احادیث، حدیث نبوی زیر است:

«مَنْ أَحَبَّنِی فَلْیُحِبَّ هَذَیْنِ»؛[1]

«هركس مرا دوست دارد باید این دو (حسن و حسین) را (نیز) دوست بدارد».

بوسه شیرین پیامبر(ص)

پیغمبر‏‌(ص) حسین‌(علیه‌السلام) را با آن بوسة شیرین و لذیذ می‏بوسید؛ چون جانش گنجینة معانی و حقایق بزرگ بود.

و آن‌گاه كه می‏فرمود:

«اَللَّهُمَّ أَحِبَّهُ فَإِنِّی اُحِبُّهُ»؛

«خدایا! او را دوست بدار، زیرا من او را دوست می‏دارم».

گویی درحالی‌كه به حسین‌(علیه‌السلام) اشاره می‏كرد به مردم می‏فرمود: