‌کتاب‌نامه

صبر در بندگی

كاملاً آشكار است كه ظهور تمام اقسام صبر از آن حضرت، به‌منظور اطاعت فرمان خدا بود، و ایشان برای امتثال امر خدا از آن‌همه بلا و مصیبت استقبال كرد و پیشنهادهایی كه دوستان یا دشمنان به او دادند مبنی بر اینكه با یزید بیعت كند یا به نحوی با وی به سازش و سكوت، رفتار نماید را نپذیرفت و ردّ كرد.

صبر بر تشنگی

این نوع شكیبایی سخت دشوار است، به‌خصوص اگر تشنگی در نهایت شدّت باشد. تسلیم‌نشدن به دشمن با زحمت تشنگی، علامت تصمیم و عزم راسخ و فوق‌العاده است. شاید در تاریخ موردی نباشد كه آب را بر روی طرف مقابل بسته باشند و او از تسلیم خودداری كرده باشد.

صبر در هنگامه‌ غضب

پیامبر اعظم‏‌(ص) در روایتی می‌فرماید: «نیرومند كسی است كه به هنگام خشم، مالك خویش گردد».[1]

حسین‏‌(علیه‌السلام) هرگز تحت‌تأثیر خشم و غضب، كاری را انجام نداد؛ او به هنگام غضب برخود مسلّط بود و اگر تمام عوامل خشم فراهم می‏شد، آن حضرت از طریق اعتدال و میانه‏روی و راه صواب به‌قدر چشم برهم زدنی بیرون نمی‏شد.

صبر بر بلا

صبر در جهاد

صبر در جهاد این است كه مجاهد راه خدا به‌واسطة ایجاد جراحات و زخم اسلحه، پشت به میدان نكند و از زخم‌های كاری، پریشان‌خاطر نشود و روحیه‏اش از یورش و حملة دسته‌جمعی قوای مسلّح دشمن ضعیف نگردد.

مرد صبر

حسین‏‌(علیه‌السلام) در مقام صبر، امتحانی داد كه دوست و دشمن از عظمت آن در شگفتی ماندند و حتّی فرشتگان آسمان نیز از آن صبر و شكیبایی در تعجّب فرو رفتند.

برحسب فقرة زیارت ناحیة مقدّسه:

جایگاه صبر

این صفت از اصول اخلاقی حمیده و ملكات پسندیده است و آیات شریفه و احادیث در فضیلت آن بسیار گفته‌اند، بیش از هفتاد موضع در قرآن از صبر سخن می‌گوید:

فصل یازدهم:

کوه صبر