اول ـ آن كه آن مسلمان چیزی كه بدن یا لباسش را نجس كرده، نجس بداند. پس اگر مثلاً لباسش به عرق جنب از حرام آلوده شود و آن را نجس نداند، بعد از غایب‌شدن او نمی‎شود آن لباس را پاك دانست.

دوم ـ آن كه بداند بدن یا لباسش به چیز نجس رسیده است.

سوم ـ آن كه انسان ببیند آن چیز را در كاری كه شرط آن پاكی است استعمال می‎كند، مثلاً ببیند با آن لباس نماز می‎خواند.