مسأله 2498. مستحب است از زن جلوگیری كرد كه هر بچه‎ای را شیر ندهد، زیرا ممكن است فراموش شود كه به چه كسانی شیر داده، و بعداً دو نفر محرم با یكدیگر ازدواج نمایند.

مسأله 2499. كسانی كه به واسطه شیر خوردن، خویشی پیدا می‎كنند، مستحب است یكدیگر را احترام نمایند، ولی از یكدیگر ارث نمی‎برند، و حقوق خویشی كه انسان با خویشان خود دارد، برای آنان نیست.

مسأله 2500. در صورتی كه ممكن باشد، مستحب است بچه را دو سال تمام شیر بدهند.

مسأله 2496. برای شیر دادن بچه بهتر از هر كس مادر اوست، و سزاوار است كه مادر برای شیردادن از شوهر خود مزد نگیرد، و خوب است كه شوهر مزد بدهد، و اگر مادر بخواهد بیشتر از دایه مزد بگیرد، شوهر می‎تواند بچه را از او گرفته و به دایه بدهد.

مسأله 2497. مستحب است دایه‎ای كه برای طفل می‎گیرند، دوازده امامی، و دارای عقل و عفت و صورت نیكو باشد، و مكروه است كم عقل یا غیر دوازده امامی یا بد صورت، یا بدخلق، یا زنازاده باشد، و نیز مكروه است دایه‌ای بگیرند كه شیرش از بچه‎ای است كه از زنا به دنیا آمده باشد.

مسأله 2483. شیر دادنی كه علت محرم‌شدن است هشت شرط دارد:

اول ـ بچه، شیر زن زنده را بخورد. پس اگر از پستان زنی كه مرده است شیر بخورد فایده ندارد.

دوم ـ شیر آن زن از حرام نباشد. پس اگر شیر بچه‎ای را كه از زنا به دنیا آمده به بچه دیگر بدهند، به واسطه آن شیر، بچه به كسی محرم نمی‎شود.

سوم ـ بچه شیر را از پستان بمكد. پس اگر شیر را در گلوی او بریزند نتیجه ندارد.

چهارم ـ شیر، خالص باشد و با چیز دیگری مخلوط نباشد.

مسأله 2473. اگر زنی بچه‎ای را با شرایطی كه در مسأله 2483 گفته خواهد شد شیر دهد، آن بچه به این عدّه محرم می‎شود:

اول ـ خود زن و او را مادر رضاعی می‎گویند.

دوم ـ شوهر زن كه شیر مال اوست و او را پدر رضاعی می‎گویند.

سوم ـ پدر و مادر آن زن هر چه بالا روند، اگر چه پدر و مادر رضاعی او باشند.

چهارم ـ بچه‎هایی كه از آن زن به دنیا آمده‎اند، یا به دنیا می‎آیند.

پنجم ـ بچه‎های اولاد آن زن هر چه پایین روند؛ چه از اولاد او به دنیا آمده، یا اولاد او آن بچه‎ها را شیر داده باشند.