مسأله1202. اگر در شماره ركعت‎های نماز مستحبی شك كند، چنان‌چه طرف بیشتر شك، نماز را باطل می‌كند، باید بنا را بر كمتر بگذارد، مثلاً اگر در نافله صبح شك كند كه دو ركعت خوانده یا سه ركعت، باید بنا بگذارد كه دو ركعت خوانده است، و اگر طرف بیشتر شك نماز را باطل نمی‎كند، مثلاً شك كند كه دو ركعت خوانده یا یك ركعت، به هر طرف شك عمل كند، نمازش صحیح است.

مسأله1189. اگر بعد از گذشتن وقت نماز، شك كند كه نماز خوانده یا نه، یا گمان كند كه نخوانده، خواندن آن لازم نیست، ولی اگر پیش از گذشتن وقت، شك كند كه نماز خوانده یا نه، اگر چه گمان كند كه خوانده، باید آن را به جا آورد.

مسأله1190. اگر بعد از گذشتن وقت شك كند كه نماز را درست خوانده یا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله1191. اگر بعد از گذشتن وقت نماز ظهر و عصر بداند چهار ركعت نماز خوانده، ولی نداند به نیت ظهر خوانده یا به نیت عصر، باید چهار ركعت نماز قضا به نیت نمازی كه بر او واجب است بخواند.

مسأله1177. اگر در بین نماز، شك كند كه یكی از كارهای واجب آن را انجام داده یا نه، مثلاً شك كند كه حمد خوانده یا نه، چنان‌چه مشغول كاری كه بعد از آن است نشده، باید آنچه را كه در انجام آن شك كرده به جا آورد، و اگر مشغول كاری كه بعد از آن است شده، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله1178. اگر در بین خواندن آیه‎ای شك كند كه آیه پیش را خوانده یا نه، یا وقتی آخر آیه را می‎خواند شك كند كه اول آن را خوانده یا نه، به شك خود اعتنا نكند.